Ks. Tadeusz NIESTĘPSKI

Tadeusz Niestępski (ur. 26 lipca 1920 r. w Bobinie-Grzybkach, par. Płoniawy, zm. 19 lipca
2021 r. w Przasnyszu) - ksiądz katolicki, Kapelan Jego Świątobliwości, proboszcz w
Krzynowłodze Małej, Sannikach, Dzierzgowie oraz w parafii św. Wojciecha w Przasnyszu,
wieloletni dziekan dekanatu przasnyskiego.

By synem Wacława i Władysławy z Poniatowskich. Pochodził z patriotycznej rodziny, w której
starsi bracia wstąpili do NSZ. Jerzy Niestępski ps. „Jurand” zginął 9 sierpnia 1945 roku
w Bartołdach, zastrzelony przez UB. Tadeusz uczył się w gimnazjum przasnyskim, gdzie
uzyskał małą maturę, następnie pobierał nauki w Niższym Seminarium Duchownym w Płocku. Gdy
w 1949 roku władze komunistyczne odebrały niższemu seminarium prawa państwowe, zdał jako
ekstern egzamin maturalny w liceum im. ks. J. Poniatowskiego w Warszawie. Od 1950 roku
studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Płocku. 11 lutego 1956 roku otrzymał święcenia
kapłańskie z rąk biskupa T. P. Zakrzewskiego. Pracował jako wikariusz w Pułtusku,
Gradzanowie i Strzegowie. W 1961 roku przeniesiony do Krzynowłogi Małej, po roku został
proboszczem tej placówki. W latach 1967-1979 był proboszczem w Sannikach oraz w
Dzierzgowie. W 1976 roku odznaczony został godnością kanonika. W czerwcu 1980 roku obronił
pracę magisterską na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.

Pierwsze lata pracy księdza Niestępskiego w Przasnyszu przypadły na „karnawał”
Solidarności i trudny czas stanu wojennego. Ks. Tadeusz Niestępski dał się poznać jako
zapobiegliwy gospodarz. Przeprowadził m.in. generalny remont kościoła, który otrzymał nowy
dach i posadzkę, poddał również renowacji ołtarze i organy, wyremontował zabytkową
dzwonnicę, postawił nowe ogrodzenie oraz dokończył budowy plebanii. Kilka lat później
wybudował również obszerny dom katechetyczny. Młodszym czytelnikom należy przypomnieć, że
trudno było wtedy cokolwiek dostać. Tylko dzięki przypadkowi ks. Niestępski zdołał kupić
miedzianą blachę na dach przasnyskiej fary. Z krajobrazu Przasnysza zniknęły za to
dziewiętnastowieczna wikariatka i, już po 1990 roku, stara plebania, przytulona do
gotyckiej dzwonnicy. Podczas stanu wojennego proboszcz przasnyski kierował działalnością
grup środowiskowych: służby zdrowia i nauczycieli. Organizował msze za ojczyznę z
patriotycznymi kazaniami, które nagrywane były przez tajnych współpracowników Służby
Bezpieczeństwa. Przy kościele funkcjonowała prężna grupa młodzieży oazowej, prowadzona
przez księży wikariuszy Marka Makowskiego i Janusza Cegłowskiego, która wydawała nawet
własne pisemko pt. „Szczęść Boże!”. Liczba ministrantów dochodziła do 160.
Z dniem 18 września 1982 roku biskup płocki Bogdan Sikorski erygował przy kościele
pasjonistów parafię pod wezwaniem św. Stanisława Kostki.

Trwałym dziedzictwem tamtych czasów okazała się coroczna pielgrzymka młodzieżowa z
Przasnysza do Rostkowa. Ks. Janusz Cegłowski, ówczesny wikariusz parafii farnej i opiekun
młodzieży oazowej, wspominał po latach, że pomysł zorganizowania pielgrzymki pojawił się
dość nieoczekiwanie, po wyprawie wraz z grupą młodzieży do Warszawy. Władze
administracyjne zakazały przemarszu do Rostkowa, który mimo to odbył się 13 listopada
1983 r. 9 kwietnia 1984 roku Rejonowe Kolegium d/s Wykroczeń przy Naczelniku Miasta
Przasnysza „przeprowadziło rozprawę w postępowaniu zwyczajnym przeciwko ob. Tadeuszowi
Niestępskiemu za to, że będąc proboszczem parafii rzymsko-katolickiej w Przasnyszu, zwołał
zgromadzenie wbrew zakazowi administracji państwowej w dn. 12.XI.1983 r.” Księdza ukarano
grzywną 12.000 zł i dodatkowo kosztami postępowania w wys. 150 zł. Wykonanie wyroku
przybrało nieoczekiwane i wielce kłopotliwe dla władz formy. „Młodzież zdecydowała, że
każdy, kto sobie życzy, weźmie udział w akcji spłacania kary, wypełniając przekaz
pieniężny na sumę 10 zł. Już po pierwszej Mszy św. zabrakło blankietów. W poniedziałek
młodzież i dorośli ustawili się przed kasą Urzędu Miejskiego, aby wpłacać dziesiątaka. Na
przekazach widniały dopiski: 'za św. Stanisława Kostkę, błogosławieni prześladowani' itp.
Urzędniczka nie wiedziała, jak zareagować. Ogonek kolejki powiększał się, dlatego okienko
zamknięto. Po konsultacji z władzami partyjnymi w Przasnyszu i Ostrołęce wywieszono
kartkę: 'Za św. Stanisława Kostkę nie przyjmujemy'. Wszyscy przenieśli się na pocztę.
Podwójne księgowanie...” .

Po wyborach czerwcowych 1989 roku i zwycięstwie obozu „Solidarności” katecheza powróciła
do szkół, a w placówkach oświatowych i urzędach zawisły krzyże – widome znaki wiary
chrześcijańskiej. Symbolem rozpoczynającej się nowej epoki stało się w Przasnyszu złożenie
urny z ziemią katyńską do mauzoleum powstańców styczniowych i żołnierzy z 1920 roku.
Wydarzenie to miało miejsce 17 września 1989 roku, w 50. rocznicę agresji Związku
Sowieckiego na Polskę. 18 września 1991 roku, w uroczystość św. Stanisława Kostki odbyło
się poświęcenie domu katechetycznego w Przasnyszu. Parafia św. Wojciecha przekazała ten
dom Szkole Rolniczej. W 1993 roku w inicjatywy żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych w ścianę
kruchty kościoła farnego została wmurowana tablica upamiętniająca żołnierzy NSZ, NZW i AK
zamordowanych przez NKWD i UB w powiecie przasnyskim w latach 1945-1951. Połowa lat
dziewięćdziesiątych przyniosła wiele inicjatyw służących popularyzacji kultu św.
Stanisława Kostki. Powstało Katolickie Stowarzyszenie św. Stanisława Kostki w Rostkowie
(z tymczasową siedzibą w Przasnyszu), rozgrywano wyścigi kolarskie szlakiem św. Stanisława
Kostki, konkursy twórczości imienia patrona młodzieży, odbywały się pielgrzymki III klas
Zasadniczych Szkół Zawodowych z Przasnysza do Rostkowa. We wszystkich tych inicjatywach
aktywny udział brała parafia św. Wojciecha i jej duszpasterze.

W kwietniu 1997 roku ks. Tadeusz Niestępski odznaczony został godnością kanonika
honorowego kapituły pułtuskiej i niebawem przeszedł na emeryturę, pozostając w parafii.
Był kapelanem w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym w Przasnyszu, kapelanem funkcjonariuszy
Policji Państwowej w Przasnyszu, administratorem parafii Węgra oraz parafii Święte
Miejsce. W 2003 roku był pomysłodawcą i sekretarzem Fundacji "Przasnyskie Liceum",
pomagającej zdolnym a niezamożnym przasnyskim licealistom. W marcu 2007 roku mianowany
został Kapelanem Ojca Świętego. Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej w 2008 roku
wyróżniło go statuetką "Przaśnika". Ks. Tadeusz Niestępski spoczął na cmentarzu
parafialnym w Przasnyszu.

BIBLIOGRAFIA
1. Alfred Borkowski, Piotr Kaszubowski, Przasnyskie portrety. Część druga, Przasnysz -
Ciechanów 2008, s. 62-64.
2. IP, Piotr Kaszubowski, Młodszym pokoleniom mogło się wydawać, że ks. Tadeusz był
zawsze, "Kurier Przasnyski", nr 30, 27.07.2021, s. 7.
3. PrePedia: https://pl.prepedia.org/wiki/Tadeusz_Niestępski.